Na een ingrijpende hersenontsteking moest ik mijn leven en werk opnieuw vormgeven. Het afscheid van mijn bedrijf deed pijn, maar vormde ook de start van een betekenisvolle nieuwe fase.

Tijdens mijn lange weg van herstel kreeg ik veel bezoek van lieve, betrokken mensen. Ze waren bezorgd en benieuwd hoe het met me ging. Daarbij viel me soms op dat, na de openingsvraag, 'Hoe gaat het met je?’, de aandacht in het gesprek verschoof naar het leven van de bezoeker.

Het bracht bij mij het besef, dat een verbindend gesprek voeren een kunst is die we misschien wel verleerd zijn.

Het daagde me uit om op ontdekkingsreis te gaan.

Ik dook in de literatuur en ging bewuster observeren. Gaandeweg ontdekte ik mijn missie: ‘het gesprek met dierbaren weer de waarde en aandacht geven en zo een bijdrage leveren aan de kunst van het oprechte gesprek’.
Niet door een norm op te leggen van hoe het moet, maar door te laten zien wat er verloren gaat als we het ontwijken.

Nu inspireer en ondersteun ik mensen om binnen hun gezin, familie en vriendenkring met aandacht naar elkaar te luisteren en met elkaar in gesprek te gaan en te blijven.
Want juist met onze naasten zijn betekenisvolle gesprekken zo belangrijk.

“Laten we in gesprek gaan” - Doetse